Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

O Βαγγέλης και η Δέσποινα έριξαν την αυλαία του 7ου Φεστιβάλ Θεάτρου



   Με  μια εμπευσμένη παράσταση - χειροποίητη και παραγωγή του 6ου Φεστιβάλ Θεάτρου - έπεσε  η αυλαία  του 7ου Φεστιβάλ Θεάτρου τη Δευτέρα  7 Αυγούστου το βράδυ στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας.
   Ο Βαγγέλης Πιτσιλός η Δέσποινα Γιαννούλη επί σκηνής και η Βασιλική Ταντάουι στα φώτα και τα  βίντεο αποζημίωσαν με τον καλύτερο τρόπο  τους θεατές  τους που έσπευσαν να χαρούν τη δουλειά  τους και φέτος. 'Μεατξύ συρμού και αποβάθρας" το ζητούμενο είναι η επικοινωνία, η επαφή.

Γράφει σχετικά ο κ. Ανέστης Κορνέζος στην προσωπική του σελίδα  στο Fb.



"Επικοινωνία". Μια κοσμική τραγωδία. Ένα από τα προβλήματα στη χώρα μας είναι ότι οι έννοιες έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα. Παρατηρείται, έντονα το φαινόμενο, ειδικά τα τελευταία χρόνια, να πραγματοποιείται μια γενικευμένη κατάχρηση της σημασίας και του νοήματος των εννοιών. Λέξεις, φορείς συγκεκριμένων νοημάτων, που η ορθή χρήση τους συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για την ουσιαστική επικοινωνία και κατ’ επέκταση για την εύρυθμη λειτουργία της ίδιας της κοινωνίας, επανοηματοδοτούνται συνεχώς αυθαίρετα χάνοντας, στην χρήση τους τουλάχιστον, παντελώς την πραγματική τους σημασία.
Αυτό το καυτό κοινωνικό ζήτημα, επέλεξαν να καυτηριάσουν οι δύο νέοι, ταλαντούχοι Αιγινήτες ηθοποιοί, ο κ.Βαγγέλης Πιτσιλός και η κ.Δέσποινα Γιαννούλη, με το έργο τους "Μεταξύ Συρμού & Αποβάθρας".
Με άλλα λόγια, η έλλειψη επικοινωνίας και η συνεχής δημιουργία μη υγειών σχέσεων δεν είναι για τους ηθοποιούς, απλά ένα τυχαίο γεγονός, αλλά αποτελεί προϊόν μιας μαθημένης αδυναμίας και μιας μαθημένης συμπεριφοράς στα πλαίσια της οποίας το άτομο καταδικάζει τον εαυτό του ως αποτυχημένο και ανίκανο μέσα σε σχέσεις αρνητικές που διαρκώς υποβαθμίζουν την επικοινωνία του. Με κύριο άξονα τους, τον έρωτα και τις σχέσεις, ο Βαγγέλης και η Δέσποινα, αφηγούνται μια πορεία αιώνων για να μελετήσουν θεατρικά, αν το "πολύ" στην επικοινωνία, έφερε τελικά και το "ευ". Από την παντομίμα και τη νοηματική γλώσσα, μέχρι τα ταχυδρομικά περιστέρια και τα σύννεφα καπνού και από το Messenger έως τα SMS, ο επίλογος είναι ένας: πλέον οι Σχέσεις νοσούν επειδή ασθενεί και η Επικοινωνία.
Τα δυο παιδιά, αποτελούν ένα από τα καλύτερα δείγματα του τοπικού θεάτρου, με φρέσκιες ιδέες, πολύ ενέργεια και φυσικά μπόλικο ταλέντο. Εξαιρετική και η δουλειά της κ.Βασιλικής Ταντάουι στα ενδιάμεσα video. Πρόκειται, εν κατακλείδι, για μία ομάδα που σίγουρα στο μέλλον θα συνεχίσει να μας προσφέρει όλο και μεγαλύτερα πράγματα.
Αυτές τις ημέρες που διήρκησε τούτη η καλλιτεχνική γιορτή του Φεστιβάλ, η Αίγινα και οι ψυχές μας γέμισαν από την ύψιστη τέχνη του Θεάτρου. Βραδιές που ευωδίαζαν θερινό αεράκι, ταλέντο και ευγένεια ψυχής. Η Επιτροπή του Θεάτρου (Οικονόμου Νίκος, Μπήτρος Γιώργος, Κουκούλη Μαίρη, Σταυρίδου Μαίρη, Χαρτοφύλακα Μάρθα, Νεκταρία Μπήτρου) με προεξάρχοντα τον κ.Γιώργο Μπήτρο, πάσχισαν και κοπίασαν για να απολαύσουμε παραστάσεις επιπέδου και για κάθε καλλιτεχνική προτίμηση. Η ΚΕΔΑ, για άλλη μια φορά βρίσκεται πλάι στον πολίτη και δικαιολογεί το όνομά της ως Υπηρεσία Κοινής Ωφέλειας. Διότι, η Τέχνη δεν μπορεί παρά να ωφελεί και μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να προσφέρει στην ψυχή μας.
Φωτό: Ανέστης Κορνέζος

"Η σονάτα του σεληνόφωτος" από την κ.Κ. Διδασκάλου.

   Με  την  τρίτη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Θέατρου Αίγινας, η κ. Κατερίνα Διδασκάλου ερμήνευσε μοναδικά  το ερωτικό αριστούργημα  του Γιάννη Ρίστου, τη "Σονάτα  του Σεληνόφωτος"  σε μια κατάμεστη αυλή που υποκλίθηκε μπροστά  στο ταλέντο, την τεχνική και την υποκριτική της δεινότητα.

Ο κ. Ανέστης Κορνέζος  γράφει σχετικά  στην προσωπική του σελίδα  στο Fb 
 

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος γραμμένη το 1956, η πρωιμότερη από τις μακρές συνθέσεις της Τέταρτης Διάστασης, σημαδεύει με την ιδιότυπη μορφή και ατμόσφαιρά της, το ξεκίνημα μιας νέας εποχής, όχι μόνο για το έργο του Γιάννη Ρίτσου, αλλά και για την Ελληνική ποίηση γενικότερα. Στην αφετηρία της πιο αίθριας εποχής για την προσωπική και δημιουργική ζωή του ποιητή, φαίνεται να ανασύρει από το παρελθόν βιώματα, αγωνίες και συγκινήσεις που δεν ανιχνεύονται στα ποιήματα της προηγούμενης ηρωικής και επαναστατικής δεκαετίας του Ρίτσου.
Στη συνείδηση του ποιητή αντανακλώνται ιδεολογικές ανακατατάξεις που συνταράζουν την εποχή αυτή τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, στον οποίο ιδεολογικά και πολιτικά είναι ενταγμένος ο Ρίτσος. Ο ποιητής νιώθει επιτακτική την ανάγκη να επανατοποθετηθεί απέναντι στον κόσμο, γιατί του είναι αδύνατο να μη σκέφτεται το αύριο. Και για να το καταφέρει, καταφεύγει στη διαλεκτική της «υποκριτικής»: σε «προσωπεία» μυθικά ή σε στερεότυπα (πχ. θεατρικούς ρόλους). Στη φωνή τους σμίγει η αλήθεια του άλλοτε και του τώρα, του απώτατου και του τρέχοντος, του εγγύς και του μακράν, διανοίγοντας την προοπτική του μέλλοντος για ό,τι γνωρίσαμε, για τον «κόσμο του χθες».
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, από τα πιο αγαπημένα και γνωστά κείμενα του Ρίτσου, είναι ένας σκηνικός μονόλογος, μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση, μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή κι ελπίδα, μέσα από ροή παραστάσεων και συμβόλων.
Η κ.Κατερίνα Διδασκάλου, γνώριμη πια στο τοπικό θεατρόφιλο κοινό, αφού τη γνωρίσαμε ως «Πόρνη από Πάνω» και ως «Απολυμένη» από τις κοσμικές στήλες των fashion icon περιοδικών, ενδύεται τη βραδινή της τουαλέτα και βγάζει ίσως την πιο ώριμη καλλιτεχνικά κραυγή της. Αυτήν της εναγώνιας, υπαρξιακής αναμονής που μόνο μια Γυναίκα μπορεί να βιώσει. Η τραγικότητά της ηρωίδας που ενσαρκώνει άλλωστε, οφείλεται στο γεγονός πως έχει πλήρη συνείδηση της τραγικότητάς της.
Αναμφίβολα εχθές, κάπου εκεί ψηλά, από μια άκρη του Αιγινήτικου ουρανού, παρακολουθούσε το έργο και ο ίδιος ο Γιάννης, καπνίζοντας χαμογελαστά και περήφανα.
Σε μια βραδιά που ήταν λουσμένη όχι μόνο από το Σεληνόφως, αλλά και από τη λάμψη της θεατρικής ερμηνείας, η κ.Διδασκάλου μάς παρακάλεσε να την «αφήσουμε να έρθει μαζί μας». Και πώς να αρνηθείς μια τέτοια ικεσία…
Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη










Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

"Ποιός μου πήρε το όνειρο"

    Με  το απόσπασμα από  την "Ελλαδογραφία"  του ηθοποιού και σκηνοθέτη Γιάννη Βούρου, "Ποιός μου πήρε το όνειρο"  το 7ο Φεστιβάλ Θεάτρου αντικατέστησε  την παράσταση Caveman, επιδεικνύοντας γρήγορα αντανακλαστικά. Η παράσταση με την ηθοποιό Τζωρτζίνα Κώνστα παρά  τη μικρή δημοσιότητα  που έλαβε  λόγω περιορισμένου χρόνου κατόρθωσε να συγκεντρώσει τους πιστούς θεατρόφιλους της Αίγινας  την Κυριακή 30 Ιουλίου στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας.
 Γράφει ο Ανέστης Κορνέζος:


Η παραγωγή που αντικατέστησε τον Caveman, αποδείχθηκε πολύ δυνατή επιλογή. Μπορεί η περιοδεία του Θανάση Βισκαδουράκη να ακυρώθηκε πανελλαδικά λόγω ασυμφωνίας του ηθοποιού με την εταιρεία του, η παράσταση "Ελλαδογραφία" του ηθοποιού και σκηνοθέτη κ.Γιάννη Βούρου όμως που βρέθηκε στη θέση της, ικανοποίησε πλήρως όλους όσους βρέθηκαν στην αυλή του Λαογραφικού χθες την Κυριακή. Μέσα από έναν ζεστό και τρυφερό μονόλογο επιχειρείται μια αναδρομή στην Ιστορία του τόπου από τις αρχές του Ελληνικού Πολιτισμού έως τις μέρες μας.
Γίνεται μια αναφορά στην Ιστορία και τις ρίζες της χώρας μας με αποσκευές τον Λόγο, την Ιστορία και τα Πρόσωπα που σημάδεψαν την κάθε εποχή. Η αναδρομή ξεκινά από την Αρχαία Ελλάδα και σταματά σε κομβικά σημεία και περιγραφές που έχουν πλάσει την Ιστορία της Ελλάδας.
Τους σημαντικούς αυτούς σταθμούς, που εκφράζονται μέσα από ένα αντιπροσωπευτικό λυρικό κείμενο, δένει η ταλαντούχα ηθοποιός κ.Τζωρτζίνα Κώνστα. Με δύναμη, ειλικρίνεια και συγκλονιστικό λόγο, κατάφερε να παρασύρει το κοινό μαζί της, σε ένα ταξίδι γεμάτο ήλιο, θάλασσα, με μυρωδιές πορτοκαλιού και ασβέστη.
Ένα κείμενο, που παριστάνει ανάγλυφα την πορεία της πατρίδας μας ανά τους αιώνες, με τιμιότητα, αντικειμενικότητα και προπαντός, άπλετο Ελληνικό Φως.
Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη



Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Ο εξαιρετικός κ. Δημήτρης Φραγκιόγλου



 Τον γνωρίσαμε από την τηλεόραση με τη σειρά "Της Ελλάδος τα παιδιά" στο πλάι  του πτέραρχου Κάκκαλου (Γιάννη Μπέζου) ερμηνεύοντας τον "χλαπάτσα". Τηλεοπτικό πρόσωπο που έχει όμως σημειώσει μια σημαντική πορεία στο θέατρο. Τον απολαύσαμε στο μεγάλο μιούζικαλ "Βίκτωρ - Βικτώρια" στο Πάνθεον ενώ εκείνος παράλληλα έκτιζε το μονόλογο "Οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβα να παίξω".
  Η παρουσία  του στο 7ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας άφησε το στίγμα του. Ένα στίγμα υποκριτικής αλλά και σπάνιας ευγένειας, αμεσότητας και απλότητας.
  Ο κ. Ανέστης Κορνέζος που παρακολούθησε την παράσταση, γράφει σχετικά στην προσωπική του σελίδα στο fb.
 





 Του κ. Ανέστη Κορνέζου:
«Οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβα να παίξω», μετά τις sold out παραστάσεις στο Athens Comedy Festival, ήρθε κι από τα μέρη μας. Και όχι, δεν επρόκειτο για τον Τροχό της Τύχης, όπως μονολόγησε μια διπλανή μας κυρία από το κοινό, αλλά για μια παράσταση που μόνο πικρές αλήθειες έλεγε για την ανθρώπινη ύπαρξη, δοσμένος με χιούμορ και με την εξαιρετική ερμηνεία του κ.Δημήτρη Φραγκιόγλου.
Πρόκειται για ένα έργο διαδραστικό, γεμάτο χιούμορ, αυτοσαρκασμό και υπαρξιακό προβληματισμό. Ξέρετε αυτούς τους κλασικούς τίτλους lifestyle περιοδικών που μας καλούσαν να κάνουμε «οπωσδήποτε» κάποια πράγματα πριν πεθάνουμε ή πριν φτάσουμε σε μια συγκεκριμένη ηλικία; Και μπορεί σήμερα ένας σκεπτόμενος άνθρωπος να γελάει με κάτι τέτοια, αλλά υπάρχουν κι αυτοί οι οποίοι ενδεχομένως πανικοβάλλονται από αυτά τα επιβαλλόμενα «πρέπει» που κατευθύνουν μια μάζα ατόμων.
Ο ήρωάς μας, λοιπόν, θεωρεί ότι κάποιοι ρόλοι δεν εντάχθηκαν στο ρεπερτόριό του και δεν προλαβαίνει να τους υποδυθεί όλους. Και μάλιστα, αυτοί είναι μονάχα 100. Σκοπός του να κινηθεί ταχύτατα και να μας τους παρουσιάσει, μαζί με το αναμφισβήτητο ταλέντο του. Βοηθός στην επιλογή της σειράς των ρόλων που θα δούμε στη σκηνή, ένας τροχός, όχι της Τύχης, αλλά του Απωθημένου. Εκεί αναγράφονται όλοι οι ρόλοι που δεν πρόλαβε να ερμηνεύσει, από όλο το φάσμα της υποκριτικής τέχνης. Από τη Μάσα των Τριών Αδερφών του Τσέχωφ και τον Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ, έως την Σοφιανού που ενσάρκωνε η Κατερίνα Γιουλάκη στο Ρετιρέ.
Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου επί σκηνής, αναρωτιέται γιατί δεν του εμπιστεύονται το ρόλο του Wolverine, και τί περισσότερο διαθέτει από αυτόν ο Hugh Jackman. Και έτσι ξεδιπλώνεται η ανασφάλεια, ο φόβος της απόρριψης, το παράπονο.
 Είναι, όμως, αυτό το «γιατί» δικαιολογημένο ή είναι απλά
υπερεκτίμηση των ικανοτήτων του; Θα έπαιζε ποτέ πράγματι αυτούς τους ρόλους ή απλά πίστεψε ότι η ζωή τού το χρωστάει όπως πολλοί από εμάς θεωρούμε πως κάπου αδικηθήκαμε; Πολλά και διάφορα ερωτήματα που δεν θα πάρουν ποτέ απάντηση, όπως και οι ρόλοι του που δεν θα παιχτούν ποτέ. Το χιούμορ θολώνει και βολικά σκεπάζει αλήθειες.
Άμεσος και απολαυστικός ο Δημήτρης Φραγκιόγλου στο ρόλο του απελπισμένου ηθοποιού, σε μία εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Δημήτρη Μακαλιά, που ξεχωρίζει. Και που ξέρεις, ίσως στην επόμενη παράσταση να του βγει και ο Μπέκετ…
Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη
 

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

"Ο Χορός της Εξουσίας", η 4η παράσταση του Φεστιβάλ Θεάτρου



 Του κ. Ανέστη Κορνέζου
   Ο «Οργανισμός Ελληνικού Θεάτρου Αιχμή» πήρε τη σκυτάλη στο 7ο Φεστιβάλ Θεάτρου, όπου παρουσίασε τη θεατρική σύνθεση «Ο Χορός της Εξουσίας» (Αγαμέμνων - Κλυταιμνήστρα - Ορέστης), σε σκηνοθεσία Γιάννη Νικολαΐδη.
   Ο Χορός της Εξουσίας αμείλικτος, διαρκής και καταπιεστικός, βγαλμένος μέσα από το μύθο των Ατρειδών. Μια αιματοβαμμένη οικογένεια, ένα παλάτι που μυρίζει φόνο και αίμα. Τα σκοτεινά του δώματα είναι γεμάτα σκιές και συνωμοσίες. Αλλά οι χειρότεροι φόνοι βρίσκονται έξω από τις πύλες. Ανάμεσα στους πολίτες που τους καταδυναστεύουν τη ζωή. Ένας χορός μακάβριος γύρω από την Εξουσία, μια διαρκής και ταυτόσημη εναλλαγή με τα ίδια αποτελέσματα πάντα. Και οι ψευδαισθήσεις προσφέρονται απλόχερα στους απελπισμένους πολίτες που κατοικούν «εκτός των τειχών».
     «Έχασα πολύ περισσότερο αίμα γεννώντας το γιο του», αναφωνεί η Κλυταιμνήστρα για τον Αγαμέμνονα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την πράξη της και αποφασίζει ταυτόχρονα την εκτέλεσή της από τα χέρια του γιου της Ορέστη, αυτόν που γέννησε χάνοντας το περισσότερο αίμα της. Και ο κύκλος της Εξουσίας και του αίματος συνεχίζεται, πολλές φορές ερήμην του λαού που καθοδηγούν και δυναστεύουν, πάντα όμως για το «καλό του».  Οι ήρωες του δράματος συνομιλούν μεταξύ τους, αλλά απευθύνονται σε μας. Η συναρπαστική δράση και ο καίριος λόγος αφορούν το σήμερα, ενώ ανοίγουν μια χαραμάδα από φως μέσα στη σκοτεινιά που βιώνουμε. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το έργο, μια "Επιδαύρεια Παράσταση Τσέπης", αδόκιμος όρος βέβαια, αλλά είναι τεράστια η δύναμη και οι συγκινήσεις που πηγάζουν από αυτή τη δουλειά. Και λογικό, αφού πρόκειται για θέατρο που έχει βουτήξει στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, με την επιτυχία που το έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς.
Σκηνοθεσία: Γιάννης Νικολαϊδης
Πρωταγωνιστούν: Φωτεινή Φιλοσόφου, Γιάννης Νικολαϊδης, Λεωνίδας Αργυρόπουλος
Μονωδός, ο μπάσος Βασίλης Ασημακόπουλος
Σκηνικά κοστούμια: Όλγα Σχοινά
Μουσική επιμέλεια:Στέφανος Νικολαϊδης
Φωτισμοί:Στέφανος Κεραμιδά
Εικαστική επιμέλεια Agellakis digital
Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη